Een witte roos - Gerard Oostveen

adem houdt op,
warmte wordt kilte,
lachen wordt stilte,

Echo van vragen
die geen antwoord vindt.

Maar een mensennaam:
die kan niet vergaan,
niet verzinken in oneindig niets.

Jouw naam heeft klank en toon gezet
van hoe de jouwen verdergaan
in gemis, maar ook in vertrouwen
dat leven Léven wordt,

als er genoten wordt,
gevochten en geknokt,
geliefd en gelachen.

Zo wordt jouw naam stilaan
een witte roos in ons hart,
bloeiend voor altijd,
geurig en welriekend,
maar ook doornig stekend,
want jij bent er niet
als we jou roepen en nodig hebben.

Jij bloeit verder in stilte,
afwezig-aanwezig
schitterende herinnering…
maar levend, tegen alle weerwil in .

Nee, vergeten zullen we jou niet.
Wees gerust, rust maar zacht.